A year off so far!

2019 is over. What a year.

For me personally a year of many changes.

When I started the 182,5 days challenge with much fanfare at the end of 2018 my intrinsic motivation was: I want to get out. Out of the standard patterns that were so familiar to me and my environment. I told myself: “I quit now, while I still can, while I am not that far gone as he or she”.

The fuss and attention that came with it gave me the power and the distraction to muster up the courage to go for it. For those who don’t like my stories about this subject…do yourself and me a favour and don’t read them.

If you think I am some kind of softy who wants to change the world, you could’t be more wrong. I get wake up calls on a daily basis, and I take a good look in the mirror regularly. Something everyone should do.

Hiding and denial are commonplace, and I hear one excuse after another: “I quit after the holidays”, “I don’t have a problem”, I can smoke and drink less, but there is no need to quit” …..

Please be honest with yourself, and make the right choice while you still can.

What have I learned during 361 days without cigarettes and alcohol? I discovered that alcohol is definitely an issue for me, there is a reason it is called the disease of denial. Looking back I can conclude that I didn’t drink because I liked the taste of alcohol, or because I wanted to be sociable. I only had one reason to drink, and that was FEELING….or, more accurate, because I didn’t want to feel…..I used it to ease the pain and to escape reality.

And here I am, 36, with a fantastic wife, two terrific kids and a successful company, always busy, always full of ideas, and still fighting the little mean monster inside of me. So far I won. I am not sure I should challenge him (for some reason I think it is a male) again by giving him fuel….

I am extremely proud that I beat him for now. I am pretty sure that after my challenge, after 365 days, I will not challenge my little monster again. Why would I? Its fine like this.

I have more than enough plans and challenges for 2020. I want to be a better father, partner and employer, and I would like to continue along the current path.



Dutch version

361 dagen vakantie tot zover!!

2019 is bijna gelopen. Wát een jaar!
Voor mij persoonlijk het jaar van de vele veranderingen.

Toen ik eind ‘18 -met een hoop bombarie- startte met de 182,5 dagen niet roken en alcohol challenge was mijn intrinsieke motivatie: ‘ik wil eruit’. Uitstappen uit de voor mij en mijn omgeving standaard patronen en (te doen) gebruiken. Ik hield mij voor: ‘ik stop nu’, ‘nu kan het nog’, ‘gelukkig is het (nog) niet zo erg als bij hem of haar’.

De ‘bombarie’ gaf mij kracht en afleiding om het te kunnen en durven doen. Voor diegene die daar allemaal iets van vinden; excuses voor mijn berichten inzake dit onderwerp. Doe jezelf en mij, zeker niet op de laatste plaats, een plezier. Lees mijn berichten niet meer, zorg ook dat je ze niet meer kunt lezen.

Diegene die denken dat ik op ga treden als wereld verbeteraar (op geitenwollen sokken) hebben het ook mis. Ik loop tegen tal van zaken aan waar ik dagelijks weer mee wordt geconfronteerd. Het zou zo tof zijn als eenieder zelf in de spiegel zou durven kijken. Wegduiken en ontkennen kunnen wij de rest van ons leven nog lang genoeg. Ik heb zoveel mensen afgelopen jaar horen zeggen: ‘ik heb geen probleem’, ‘já ik begin na de jaarwisseling’, ‘já stoppen is geen oplossing maar minderen. . . . ‘..

Wees alsjeblieft eerlijk naar jezelf en kies voor verandering nu het nog kan.

Nu inmiddels 361 dagen alcohol en tabak vrij, wat heb ik geleerd? Ik heb mogen leren dat alcohol voor mij wel degelijk een probleem is. Het is niet voor niets de ziekte van ontkenning. Terugkijkend is mijn conclusie: ‘ik dronk geen alcohol omdat ik het zo lekker vond óf omdat ik het zo gezellig vond’. Ik had maar één reden en dat was V O E L E N. Beter gezegd door alcohol te nuttigen juist niet (meer) voelen. Mijzelf verdoven, ontsnappen aan de realiteit.

Daar zit je dan. Inmiddels 36 jaar, schitterende vrouw, schitterend gezin, schitterend bedrijf, altijd aan het ondernemen en altijd vol met ideeën maar toch aan het vechten tegen het kleine maar niet minder gemene monstertje van binnen. So far heb ik de strijd gewonnen van het kleine monstertje. Of ik überhaupt het monstertje weer ga uitdagen door hem (ik vermoed dat het een hij is) brandstof te geven, ik weet het niet.

Feit is wel dat ik ó zo trots ben dat ik hem (ik denk nog steeds dat het een man is) inmiddels al 361 dagen de baas ben en ga dit zeker volmaken tot de 365. Hierna ga ik het zien maar mijn voorlopige conclusie is: ‘waarom zal ik het monstertje uitdagen met alle gevolgen van dien?’. Het is goed zo.

Plannen en uitdagingen voor ‘20 heb ik voldoende. Los van een betere vader, partner en werkgever te willen zijn wil ik de ingeslagen weg continueren.

Fijne kerst gewenst!